نه روسیه و چین و دول غربی عوض شده اند و نه نظام سیاسی ایران. هنوز هم ما برای توسعه و تکنولوژی باید به باج دهی بپردازیم.
ایران و یک بحران واقعی
مرتضی ارشاد، روزنامه نیم نما
هفته ی اخیر در چهارچوب نظام دیپلماتیک سیاسی تهران با جهان، یک عقب گرد چند ده ساله را تجربه کردیم. مسئله انرژی هسته ای بین ایران و آژانس انرژی هسته ای به نقطه ای بحرانی رسیده که تمام معاهدات و همکاری های گذشته را فسخ کرده و به یک موقعیت بی منطقی و رقابتی تبدیل شده است.
این عقب گرد در تاریخ سیاسی ایران از دو سویه ی مهم منفی و مثبت، برخوردار است: سویه منفی را باید در چهارچوب دولت نهم و بعد از نهم و روابط خارجی این دولت جستجو کرد که چگونه با این همه امتیازدهی های عریان و پنهان(+)(+) به روسیه و چین بر سر مسئله هسته ای هم اکنون دولت چین به یک موضع منفعل رسیده زیرا به سراغ منبع نفت اعراب رفته است و دولت روسیه، هم پیمانهای کم خطر تری را برای خود دست و پا کرده و از این طریق هم تعهدات خویش در مقابل جمهوری اسلامی ایران را اجرایی نمی کند و هم به انتقادهای بی پروا و صریح الهجه از نظام ایران و سیستم نظامی ایران می پردازد.
این نتایج حاصل شده از روابط کذا، باعث می شود که باز هم به اهمیت تاریخ معاصرمان پی برده و هر روز و هر روز تراژدی تکرار آنرا را ببینیم. آیا سیستم باج دهی دولت قجر برای حفظ شأنیت و بدست آوری تکنولوژی های مدرن فایده ای داشت که دولت نهم و بعد از نهم از آن طرفه ای ببندد. تاریخ دوباره تکرار می شود؛ نه روسیه و چین و دول غربی عوض شده اند و نه نظام سیاسی ایران. هنوز هم ما برای توسعه و تکنولوژی باید به باج دهی بپردازیم.
اما رویه و تحلیل مثبت این مسئله را نه تنها که دولت رغم نزده بلکه بدست مجلس رقم خورده است. مجلس با این طرح که یک اقدام ضربتی دیپلماتیک است دولت را ملزم میکند که به طریق نفی العله به پاسخ به آژانس انرژی هسته ای برآید. این حرکت با این حال که مسلماً با مواجهه منفی غرب و و شرق روبرو خواهد شد اما موضع چانه زنی ایران را حفظ کرده و نخواهد گذاشت که ایران در موضع ضعف مطلق قرار گیرد. تنها در آسیب شناسی این اقدام باید این نکته را در نظر داشت که سرنوشت خروج از (ان پی تی) برای ما سرنوشتی به مثابه کره شمالی را منتج نشود. سیستم گتوی سیاسی و ایدئولوگ کره شمالی به ذات بر روی ایران به علت تمدن فرهنگی سیالش و در چهارراه ارتباطی بودن عملی نبوده و ما را به سرنوشتی چون یوگسلاوی سابق می رساند.
اما در ورای این اخبار، حال نظام سیاسی ایران هم در داخل و هم در خارج از یک صورت وحدت و همبستگی به یک شکل ارتجاعی رسیده است که با بحران و بحران سازی معنا می یابد. وجود حداقل(به قول وزرات کشور دولت نهم) 13 میلیون مخالف و معترض واقعی در داخل کشور و از دست دادن هم پیمانان دارای حق وتو در شورای امنیت و حمایت های آژانس بین المللی انرژی هسته ای در خارج از کشور، یک موقعیت ناامن را برای نظام جمهوری اسلامی بوجود آورده است. ما در واقع نه شاهد همبستگی داخلی هستیم که تحریم همه جانبه و جنگ را بتوانیم تحمل کنیم(در صورت اتفاق این چنینی، سرنوشت عراق در انتظار ماست) و نه در خارج از کشور و در مجامع بین المللی هم پیمان ثابت بدست آورده ایم. این همان شعار نه شرقی نه غربی بود که تنها در موضع یک شعار بر سردر وزارت امور خارجه باقی ماند و ما اکنون ضررش را متحمل میشویم. با ادامه شرایط حاضر، یک بحران واقعی را شاهد خواهیم بود.
این مطلب را ارسال کنید به ...
-
|2009-12-02 10:35:35 امینیبنده که مثل همیشه از نوشته شما بهره بردم . واقعیت این است که وضعیت یک شبه دولت بهتر ازآن چه که نوشته اید نخواهد شد . وزرای بی تجربه که مقبولیت ندارند . تخصص هم ندارند . اما در مورد تصمیم مجلس من فکر می کنم نفی علت ظاهر امر است . این تظاهری است برای ادامه مذاکرات پشت پرده که اکنون اکثر خبرگزاری ها و خبرنگاران مستقل آن را اعلام می کنند . هر چند که باز چیزی بیش از یک خروس قندی عاید نخواهد شد . اراده ای قوی لازم است که اشتباهات را بپذیرد و برای ارزیابی و تصمیم گیری مجدد تمامی اقدامات را متوقف کند . من فکر می کنم پیش درآمدهای اظهار چنین اراده درهمین نزدیکی ها در صحنه سیاسی ایران بروز خواهد کرد .
-
|2009-12-03 00:09:30 مرتضیاختیار دارید آقای امینی سیاه قلم ماست در محضر بزرگان.
بنده نیز با نظر شما موافقم که شرایط به نفع ما نیست. ولی خب من نمیتوانستم تحلیل عمل دولت و مجلس را بر روی ذهنیت های شخصی و جناحی خودم بگذارم. به نظرم فعل مجلس کاملاً به جا بوده و دولت هم بد کار نکرده!
البته نظری که شما دارید هم کاملاً درک می کنم و البته میپذیرم اما به نظرم تا خطایی سر نزده مجازات و قضاوت بی معناست.
-
|2009-12-02 13:30:42 رويابه نظرم در يكي از گنگ ترين شرايط ممكن قرار گرفته ايم. ديشب كه حرفهاي احمدي نژاد رو گوش مي دادم يهويي به فكر فرو رفتم كه با اينهمه جسارت حرف زدن به چه بهايي هستش و به چه پشتوانه اي! اين بها از جيب يا جان مردم پرداخت خواهد شد يا خود شخص؟ با اين حساب اصلن شخص حق داره اينطور وموضع گيري كنه يا نه! اما به جواب نرسيدم متاسفانه
-
|2009-12-03 00:14:17 مرتضینظر شما کاملاً درست است و به جا. من مصاحبه اش را ندیده ام. اما از شنیده ها بازهم احمدی با این ادبیات خاصش شروع کرده بوده به قلندر بازی!
من هم دل خوشی ندارم ولی انقدر حرکت آژانس و فشارها بر روی ایران غیر عقلانی و بی منطق است که به نظرم همین هم از سرشان زیاد است.
ولی کاملاً حق با شماست. بوش در اوح بحران با آن همه تنفر و نفرتی که از وی بود ادبیات بهتری داشت.
این دکتر با ادبیاتش پدر پرستیژ ملی ما را درآورده!
واقعاً که بعضی به صندلی مشروعیت میدهند و بعضی از صندلی مشروعیت میگیرند.
ممنونم
-
|2009-12-02 15:07:04 shahrzadباز يادداشت ديپلماتيك و هوشمندانه آقا مرتضي! به نظر من يكي! اين قضيه باج دادن و باج گرفتن كه دو بعد دارد و هميشه هم در قصه سياستمداري سست بيشتر استفاده مي شود'، بعد باج دادن در دولتهاي ما قصه اي تكراريست اما در آن طرف قضيه كه چرا اون باج گيرها اين دفه از اين تحفه خود را بي نصيب كردند در قضيه هسته اي ما! به نظر مي رسه هر چند آن دولتها محافظه كار و منفعت انديش و بي وفا و غيره تلقي شوند اما اين اصل كه آقا! دولتي كه به كمترين حقوق ملت شريفش! هيچ احترامي قائل نيست پس به آساني هم به خواسته هايش نخواهد رسيد حالا چه با بي اعتنايي روسيه و چين و چه از طرق ديگر، آخر انصاف نمي بود كه دولت فخيمه امروز به توفيقاتي در سياست خارجي و مساله هسته اي دست مي يافت، آقاجان در غير اينصورت معادله هستي به هم مي خورد!!!
-
|2009-12-03 00:20:59 مرتضیانقدر ها که شما تحویل گرفتید قد ما نمیرسد.
بله با نظر شما موافقم.
برای من یک مشکل ایدلوژیکی پیش آمده. ایدئولوگ که نیست احساس ملی و این حرف هاست. بین حمایت از دکتر بی مصرف و نفهم و یک دیگری خارجی و بی وجدان مانده ام.
نه اینکه از دکتر حمایت کنم نه ولی بیشتر دوست دارم که هیچ نگویم و با سکوت به نشانه رضایت...
امیدوارم نتایجی که حدس میزنم به سرمان بیاید، نیاید.
| < قبلی | بعدی > |
|---|
