نيم‌نما: روزنامه صبح وب

هفته هفتم رقابتهای لیگ برتر دیروز جمعه با بازی‌ دو تیم تهرانی‌ استقلال و استیل آذین آغاز شد. این دیدار در شرایطی از ساعت ‌ نه شب در ورزشگاه آزادی آغاز شد که دیروز تهران شاهد راهپیمایی عظیم مردم سبزپوش بود و همین امر کاملا مسئولان امر را‌ نگران کرده بود. زمانیکه طرفداران میلیونی استقلال و حتی بسیاری دیگر از فوتبال دوستان (به دلیل جذابیت بالای بازی‌ که با حضور کریمی و بسیاری پرسپولیسی‌ها‌‌ی دیگر‌ در تیم استل آذین، ماکت کوچکی از دربی تهران نامیده میشد) منتظر پخش مستقیم این بازی‌ بودند، متوجه شدند که این بازی‌ به طور مستقیم پخش نخواهد شد و دلیل این امر هم مشکلات فنی‌ اعلام شد. این اتفاق هم در شبکه سوم و هم شبکه جهانی جام جم افتاد و مجری برنامه در حین نمایش صحنه هایی از بازی‌ به صورت سیاه سفید و در شرایطی که صدای ورزشگاه کاملا قطع بود اعلام کرد که تصاویر به دلیل مشکل فنی سیاه سفید است و الان ۹۰ هزار تماشاگر آرام در حال تماشای بازی‌ هستند!

از شواهد موجود چنین برداشت میشود که مخالفان دولت (که این روزها میشود به درستی‌ از واژه مردم برای آنها استفاده کرد) سکوهای ورزشگاه آزادی را هم مانند چمنش سبز کرده بودند و با توجه به شعارهایشان امکان پخش مستقیم بازی را از صدا و‌ سیمایی که سعی‌ در سانسور کوچکترین موارد اعتراضات مردم دارد، سلب کردند. جالب اینکه با گذشت حدود یک ساعت از شروع بازی، پخش آن از ابتدای نیمه اول و با تصاویری با کیفیت مطلوب اما به شکل سانسور شده آغاز شد به طوری که تلوزیون به هیچ‌وجه تماشاچیان را به طور کامل نشان نمیداد و صدای آنها هم قطع بود و فقط گاهی وصل میشد و دوباره قطع میشد. بر اساس شنیده‌ها حتی در معدود مواقعی که صدای ورزشگاه وصل می‌شد گهگاه شعارهای سیاسی تماشاگران مثل نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران و ... از تلوزیون قابل شنیدن بوده است. این اتفاق در نوع خودش بسیار بی‌نظیر و قابل تامل بود.

با دیدن چنین مساله ای چند سوال به ذهن می‌رسد:
اول اینکه آیا چنین کاری، که پخش یک مسابقه ورزشی را به خاطر مسائل سیاسی تحت تاثیر‌ بگذارند، صحیح است؟ جواب مسلما نه است، اما در شرایط کنونی‌ کشور ما حتی پرسیدن این سوال هم دیگر جایی‌ ندارد. سوال بعدی اینست که آیا چنین اقداماتی از سوی صدا سیما برای حمایت از دولت کودتا کارآمد است؟ در نگاه اول، از آنجا که اینکار حداقل باعث به تاخیر افتادن فراگیری و رسیدن صدای جنبش مردمی به سراسر کشور میشود، برای دولت مفید است. اما در نگاه عمیق‌تر می‌بینیم که گاهی چنین کارهایی به جای پاک کردن صورت مساله که هدف اصلی صداوسیماست، باعث بزرگتر جلوه دادن مساله و ترس فراوان حکومت از مردم و موثرتر کردن اقدامهای‌ اعتراضی مردم و به دنبال آن با انگیزه‌تر کردن مردم برای پا فشاری بر چنین اقداماتی خواهد شد. سوال آخر اینکه  تا کی مردم از هر فرصتی برای ابراز اعتراضشان استفاده خواهند کرد و آیا این اعتراض به نتیجه خواهد رسید؟ اینکه تا کی ادامه پیدا خواهد کرد بسیار پیچیده و مشکل بتوان پیش بینی نمود.، اما قطعا هیچ صدای حق خواهی در پایان بی‌نتیجه نمی ماند.